جراحی زیبایی بینی، یک فرایند ظاهری جهت زیبایی نبوده و می تواند شامل موارد داخلی و ساختاری بینی نیز باشد.
عمل بینی مجموعه ای از مراحل ترمیمی و مراقبتی را در پی دارد که همگی برای دستیابی به بهترین نتیجه پس از عمل ضروری اند. یکی از اصلی ترین ابزارهای این دوران، اسپلینت بینی است؛ اسپلینت خارجی یا داخلی وسیله ای ظریف اما قدرتمند که نظم ساختاری و انسجام بافت ها را در حساس ترین دوران نقاهت تضمین می کند. اسپلینت عمدتا چه در قالب نمونه های داخلی و چه در شکل خارجی، درست پس از پایان عمل جراحی بر روی یا داخل بینی قرار می گیرد و طی چند روز نخست به عنوان یک ستون حفاظتی عمل می کند. در واقع، این وسیله کوچک به جراح بینی کمک می کند تا شکل نهایی بینی کاملاً مطابق با طراحی انجام شده تثبیت شود و بیمار نیز از عوارض احتمالی یا تکان خوردن بینی در امان باشد.
اسپلینت بینی چیست و چرا ضروری است؟
می دانیم که در فرایند جراحی بینی، استخوان و غضروف ها دستخوش تغییر، تراش و جا به جایی می شوند. این تغییرات نیازمند یک تکیه گاه موقت است تا تأثیرات تورم، فشارهای داخلی و حرکات سطحی، فرم دهی اولیه را مختل نکنند. اسپلینت بینی دارای مزایای متعددی دارد که عبارت اند از:
- جلوگیری از جا به جایی استخوان های تازهشکل یافته
- کنترل شدت تورم و التهاب
- محافظت در برابر ضربه، فشار دست یا حرکات ناخواسته
- نگه داشتن پرهها و اسکلت بینی در موقعیت صحیح
آشنایی با انواع اسپلینت بینی
اسپلینت ها بر اساس محل قرارگیری و کارایی عمدتا به دو گروه عمده تقسیم میشوند: اسپلینت داخلی و اسپلینت خارجی که هرکدام ویژگیها و وظایف منحصر به فرد خود را دارند. در ادامه به طور دقیق به بررسی هر کدام از این نوع اسپلینت ها پرداخته ایم که عبارت اند از:
اسپلینت داخلی
اسپلینت داخلی اغلب از جنس سیلیکون یا پلاستیک های پزشکی طراحی می شود. این اسپلینت داخل حفرههای بینی و در مجاورت تیغه و مخاط بینی قرار می گیرد. برخی از اصلی ترین کاربرد های اسپلینت داخلی بینی عبارت اند از:
- پیشگیری از چسبندگی بافت های داخلی
- جلوگیری از خونریزی های شدید یا ناگهانی
- ایجاد پوشش مناسب بر روی سپتوم برای تثبیت انحراف اصلاح شده
- حفظ راه هوایی با وجود وجود سوراخ های تنفسی روی برخی مدل ها
اسپلینت خارجی
اسپلینت خارجی آن چیزی است که اغلب بیماران به عنوان نتیجه ظاهری پس از جراحی آن را می بینند؛ لینت همان وسیله سختی است که روی بینی قرار می گیرد و غالباً با نوارهای چسبی محکم تثبیت می شود. این محافظ بیرونی که تحت عنوان گچ بینی نیز شناخته می شود، وظیفه دارد استخوان بندی بینی را در برابر ضربات سطحی و فشارها حفظ کند. از این رو برخی از اصلی ترین وظایف اسپلینت خارجی عبارت اند از:
- تثبیت استخوان های تازه اصلاح شده
- ایجاد فشار یکنواخت برای کاهش ورم
- جلوگیری از خم شدن، کج شدن یا آسیب دیدن اسکلت بینی
- افزایش هماهنگی ساختار بینی در روزهای ابتدایی
مدت زمان باقی ماندن اسپلینت داخل بینی
به طور معمول، پزشکان این اسپلینت را بین ۵ تا ۷ روز پس از جراحی از سوراخ بینی برداشت می کنند؛ اما در موارد خاص مثل اصلاح انحراف شدید یا جراحی های پیچیده، ممکن است این مدت تا ۱۰ روز نیز افزایش یابد. بنابراین این موضوع کاملا وابسته به نظر متخصص شما داشته و نمی توان آن را برای همه بیماران یکی دانست.
دریافت مشاوره عمل بینی با پر کردن فرم زیر
احساس بیمار هنگام استفاده از اسپلینت
وجود اسپلینت، به خصوص اسپلینت داخلی، ممکن است احساس سنگینی، گرفتگی یا فشار خفیف به خصوص در روزهای ابتدایی ایجاد کند. این شرایط کاملاً طبیعی است و ناشی از تورم بینی ، ترمیم زخم ها و عوامل دیگر می باشد. بیماران معمولاً در زمان استفاده از اسپلینت های داخلی علائم و موارد زیر را تجربه می کنند:
- احساس سنگین بودن بینی
- محدودیت در تنفس از راه بینی
- فشار ملایم روی تیغه و پره ها
- صدای خفیف هنگام تنفس به دلیل وجود کانال های محافظ
همچنین باید اشاره نمود که این احساسات موقتی هستند و به محض برداشته شدن اسپلینت، بخش عمده ای از آن ها از بین می رود.
تفاوت اسپلینت بینی با تامپون بینی
بسیاری از افراد، اسپلینت را با تامپون اشتباه می گیرند. تامپون ها اغلب برای کنترل خونریزی و فشار داخلی پس از جراحی های خاص استفاده می شوند و داخل بینی قرار می گیرند. ساختار تامپون ها از جنس نرم بوه و تنفس به هیچ عنوان با وجود آنها امکان پذیر نیست ؛ تامپون ها معمولاً نرم، اسفنجی و بدون ساختار سخت هستند، در حالی که اسپلینت داخلی دارای یک جنس نیمه سخت و قابل تنظیم محسوب می شود که تنفس تا حد کمی با آن امکان پذیر است.
نکته پایانی
اسپلینت بینی یکی از مهم ترین وسیله های دوران نقاهت پس از رینوپلاستی است. اسپلینت دارای دو نوع داخلی و خارجی است که هر کدام به دلایل خاصی داخل و بر روی بینی قرار می گیرند.
